اشعار مولوی در وصف امام علی (ع)خصوصا درباره علت دست کشیدن امام درنبرد احزاب از کشتن فوری پهلوان عرب

          در شجاعت شیر ربانى ستى                در مروت خود که داند کیستى‏
         در مروت ابر موسایى به تیه                  کآمد از وى خوان و نان بى‏شبیه‏
         اى على که جمله عقل و دیده‏اى            شمه اى واگو از آن چه دیده‏اى‏
         تیغ حلمت جان ما را چاک کرد                   آب علمت خاک ما را پاک کرد
         باز گو دانم که این اسرار هوست            ز آن که بى‏شمشیر کشتن کار اوست‏
         باز گو اى باز عرش خوش شکار              تا چه دیدى این زمان از کردگار
         چشم تو ادراک غیب آموخته                  چشمهاى حاضران بر دوخته‏
         راز بگشا اى على مرتضى                     اى پس سوء القضاء حسن القضاء
         یا تو واگو آن چه عقلت یافته ست            یا بگویم آن چه بر من تافته ست‏
         از تو بر من تافت چون دارى نهان               مى‏فشانى نور چون مه بى‏زبان‏

           ماه بى‏گفتن چو باشد رهنما             چون بگوید شد ضیا اندر ضیا
         چون تو بابى آن مدینه‏ى علم را            چون شعاعى آفتاب حلم را
         باز باش اى باب بر جویاى باب              تا رسد از تو قشور اندر لباب‏
         باز باش اى باب رحمت تا ابد                بارگاه ما لَهُ کُفُواً أحد
           باز گو اى باز عنقا گیر شاه            اى سپاه اشکن به خود نى با سپاه‏
         امت وحدى یکى و صد هزار            باز گو اى بنده بازت را شکار
         در محل قهر این رحمت ز چیست            اژدها را دست‏دادن راه کیست‏
        گفت من تیغ از پى حق مى‏زنم            بنده‏ى حقم نه مأمور تنم‏
         شیر حقم نیستم شیر هوا            فعل من بر دین من باشد گوا
         ما رمیت إذ رمیتم در حراب            من چو تیغم و آن زننده آفتاب‏
         رخت خود را من ز ره برداشتم            غیر حق را من عدم انگاشتم‏
         سایه‏ام من کدخدایم آفتاب            حاجبم من نیستم او را حجاب‏
         من چو تیغم پر گهرهاى وصال            زنده گردانم نه کشته در قتال‏
         خون نپوشد گوهر تیغ مرا                  باد از جا کى برد میغ مرا
         که نیم کوهم ز حلم و صبر و داد            کوه را کى در رباید تند باد
         آن که از بادى رود از جا خسى است            ز آن که باد ناموافق خود بسى است‏
         باد خشم و باد شهوت باد آز                 برد او را که نبود اهل نماز
         کوهم و هستى من بنیاد اوست            ور شوم چون کاه با دم یاد اوست‏
         جز به باد او نجنبد میل من                  نیست جز عشق احد سر خیل من‏
         خشم بر شاهان شه و ما را غلام            خشم را هم بسته‏ام زیر لگام‏
         تیغ حلمم گردن خشمم زده ست            خشم حق بر من چو رحمت آمده ست‏
         غرق نورم گر چه سقفم شد خراب            روضه گشتم گر چه هستم بو تراب‏
         چون در آمد علتى اندر غزا                      تیغ را دیدم نهان کردن سزا
         تا احب لله آید نام من                           تا که ابغض لله آید کام من‏
         تا که اعطا لله آید جود من                     تا که امسک لله آید بود من‏

                       مثنوی دفتراول